بله... گزینه 1 با 3 چراغ روشن

kheyli mamnun az matalebe shoma

احسنت استاد! پیام یک مقاله‌ی مطول را چه زیبا در سه پاراگراف کلیدی خلاصه و کارآمد کرده‌اید. بسیار فرا می‌گیرم از این‌جا.

مدل یک؛ چون بنده معتقدم که اساساً بخشی از کار عکاس یا هنرمند ایجاد تغییر در احوالات و احساسات مخاطبانش است و اصولاً مخاطبان در انتظار این هستند که توسط عده ای از هنرمندان مورد علاقه شان "نیش" زده شوند و این نیش برایشان خوشایند است. نکته ی دیگر اینکه عکاس برای بیان دغدغه ها و افکار هستی شناسانه ی خود دست به خلق اثری می زند، که به طبع اثرش باید نشان دهنده ی طرز فکر و جهان بینی اش باشد. داشتن ثبات در مجموع آثار عکاس، ما را به شناختی از او می رساند که در همه دوران او را به خاطر خواهیم سپرد و می توانیم به راحتی او را مورد نقد قرار دهیم؛ از او تاثیر بگیریم یا با آن مخالفت کنیم. اما اگر عکاس برای جلب نظر و سلیقه ی مخاطبانش دست به خلق اثری بزند ممکن است بعد از مدتی هنرش به بازار و آثارش به کالاهایی تبدیل شود که پس از گذشت چند فصل یا دوره، عکاس شاهد منقضی شدن آثارش باشد. (به گمان من این موضوعی که در اینجا مطرح کرده اید خیلی جای بحث دارد و می شود حتی مدل های سه، چهار و پنج را هم اضافه کرد) امیدوارم تمام دوستان در این بحث شرکت کنند. سپاس

سلام آقای دکتر. قطعاً گزینه‌ی اول ، بدلیل اینکه عکسهای من ردپای منند . اگر به راه دوم بروم درحقیقت مقصدم را به انتخاب دیگران گذاشته ام و از خود سلب اراده کرده ام.

مدل اول! -البته که نمی‌شود ماهیت و کارایی مدل دوم را انکار کرد- نوشته شما، نگاهی‌ست ساده‌تر به قضیه "عکاسی آینه‌ای" و "عکاسی پنجره‌ای".

مسلما سعی بر این هست که همیشه از مدل نخست استفاده بشه. افسوس که آموزش کلانی در باب نزدیک شدن سلیقه ی جامعه به مدل اول وجود ندارد. یک آموزش غیر مستقیم که باید از طرف بخش فرهنگی هنری دولتی اعمال بشه. مرسی