تکنیک عکاسی در 10 سال اخیر دچار تغییرات شگرف و بنیادین گشته است. شاید به جرات بتوان گفت که فقط چارچوبی مبهم از اصول و تکنیک‌های قدیمی در عکاسی مدرن باقی مانده است. نورسنجی در عصر دیجیتال مفهومی دیگر دارد. شاید هنوز مفاهیم شاتر و دیافراگم، البته با تغییر، در نورسنجی باقی مانده باشد اما فاکتورهای زیاد دیگری افزوده شده اند.

به عنوان نمونه در بحث ایزو،  اکنون دو فرق عمده در آن پدیدار شده: یکی انعطاف پذیری کامل آن در دست عکاس (هر فریم را می‌توان با ایزو مجزا گرفت) و دوم قابل استفاده شدن ایزوهای بالا و فوق العاده بالا. الان دیگر ایزو 1600 و 3200 در چند دوربین جدید کاملا قابل استفاده است و این یعنی عوض شدن همه قوانین قدیمی. بگذریم که در دوربینهای جدیدتر حتی ایزوهای بسیار بالاتر نیز قابل استفاده هستند ( ونه فقط به عنوان ویژگی بدون استفاده). وجود ایزو خودکار با امکان محدود کردن سقف ایزو و محدود نمودن حداقل سرعت، یک معجزه برای فتوژورنالیسم است. عکاس می‌تواند حداکثر ایزو را 1250 تنظیم کند و حداقل سرعت را 1/250s . دوربین در هر موقعیت ابتدا سرعت را تنظیم می‌کند و اگر نیاز به سرعت کمتری داشت، ایزو را بالا می‌برد. یعنی اینکه عکاس تمام تمرکزش بر سوژه خواهد بود و نه تنظیمات دوربین.

لنزهای مدرن می‌توانند جزئیات بیشتری را در عکس ثبت کنند. افزایش جزئیات همواره با خطر از دست رفتن آنها همراه است. عکاس امروزی باید بداند که چه کند در هنگام عکاس و پس از آن، که این جزئیات حفظ شوند.

نورسنجی فلاش کاملا متحول شده است. ترکیب سیستم نورسنجی خودکار فلاش با نورسنجی های پیشرفته دوربین باعث ایجاد مفاهیم جدیدی در عکاسی با فلاش شده است. وقتی با دوربین های فعلی و فلاشهای مدرن روی دوربین، می‌توان به دقت نور سوژه و محیط را به صورت مجزا کنترل کرد و وقتی می‌توان از چند فلاش جدا از دوربین با همین امکانات فوق استفاده کرد، تلنگری است جدی که باید چیزهای جدید آموخت.


با وجود فرمت RAW و این‌روزها نوع 14 بیتی آن، انعطاف پذیری پست پروسس بیشتر شده است. اما عکاس فاین‌آرت باید با نورسنجی مدرن آشنا باشد وهمه چیز را بر خلاف عکاس خبری به دوربین نسپارد. باید بتواند هیستوگرام را در یک عکس RAW  ( ونه JPEG) تفسیر کند و نورسنجی مناسبی داشته باشد. نورسنجی مناسب برای یک عکاس فاین‌آرت، نورسنجی است که باعث استخراج بیشترین Detail در نواحی موردنظرش گردد. و این یعنی یک نورسنجی کاملا تخصصی بر اساس پروسس‌هایی که بعدا در مبدل RAW انجام خواهد گرفت. به عبارت دیگر یک نورسنجی هدفمند.

جنبه دیگر مدرنیسم در تکنیک عکاسی، پست‌پروسس است. دیگر الان نمی‌توان بدون دانستن اصول پروسس RAW انتظار عکس حرفه‌ای داشت. دوربین‌ها و سنسور‌های شان بقدر کافی پیشرفت کرده‌اند تا اطلاعات مورد نیاز را در بطن فایلها بگنجانند. از این پس دیگر وظیفه عکاس است که خود این اطلاعات را استخراج کرده و بر حسب مقصودش پردازش کند.

این‌ها و بسیاری موارد دیگر گویای تغییرات بنیادین در تکنیک عکاسی امروزی است. اگر قرار است به هنرجویان امروزی، عکاسی آموزش داده شود، دیگر صحیح نیست که از قوانین قدیمی و تکنیک‌هایی صحبت کنیم که امروزه نه تنها فایده ای برای عکاس ندارند که باعث گمراهی‌اش می‌شوند. تکنیک های قدیمی را باید فقط در تاریخ عکاسی آموزش داد تا هنرجو خود بداند که چه اولویتی وجود دارد، چه بیاموزد و چه بکار بندد.


بارها دیده‌ام که با وجود دارا بودن یک دوربین مدرن نمی‌توانسته‌اند عکس خوب بگیرند و مورد سوال واقع شده‌ام که " چه دوربینی بگیرم که عکس‌های شارپ، خوش‌رنگ و با کیفیت تولید کند" و بعد معلوم می‌شود که آنچه ندارد، دوربین جدید نیست که دانش و تکنیک مدرن است.

f2.8, 1/2000s, ISO 500, on-camera flash with high-speed sync in TTL mode